[80] Λαϊκές παραδόσεις γύρω από τον Άγιο Γεώργιο τον Κοντό

Η σημαντικότερη εικόνα του ναού. Δωρήθηκε το 1818 από κάποιον Μιχαήλ Πετρή από το Καϊμακλί, όταν επίσκοπος Κιτίου ήταν ο Μελέτιος Β’ ο μετέπειτα Εθνομάρτυρας

Στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου του σπόρου στις 3 Νοεμβρίου [ανακομιδή των λειψάνων], αλλά και στη γιορτή του Αγίου στις 23 Απριλίου, γινόταν στη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Κοντού μεγάλη ζωοπανήγυρις, όπου προσέρχονταν  γεωργοί κυρίως, για την αγορά ζώων που χρησιμοποιούσαν στις γεωργικές εργασίες. Ανάμεσα στους πανηγυριστές ήταν και Μουσουλμάνοι, οι οποίοι σέβονταν τον Άγιο Γεώργιο. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας πολλοί από αυτούς ήταν Λινοβάμβακοι [δηλωμένοι Μουσουλμάνοι, κρύφοι Χριστιανοί], οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να γιορτάσουν μια λαϊκή θρησκευτική γιορτή χωρίς να προκαλέσουν την προσοχή της τουρκικής αρχής, αφού σ’ αυτήν συμμετείχαν Έλληνες και Τούρκοι. Στην εκκλησία οι γεωργοί, εκτός από τα αφιερώματα που πρόσφεραν, έπαιρναν μαζί τους σπόρο για να ευλογηθεί, τον οποίο ακολούθως αναμείγνυαν με τον υπόλοιπο για να έχουν καλή σοδειά.

Ο Άγιος Γεώργιος ο Κόντος ήταν ο προστάτης όσων έπασχαν από επιληψία. Οι παλιοί, την ονόμαζαν, λάωμα. Πολλοί ασθενείς διέμεναν στη Μονή για κάποιο διάστημα και εργάζονταν δωρεάν στα κτήματά της, πιστεύοντας πως ο Άγιος θα τους θεραπεύσει από την επιληψία.

Η εκκλησία τη δεκαετία του ’40

Πίστευαν ότι βοηθούσε τα μικρά παιδιά, τα οποία είχαν πρόβλημα με τα μάτια τους. Έτσι, απευθυνόμενοι στον Άγιο, τον παρακαλούσαν λέγοντας τους εξής στίχους: Άι Γιώρκη καβαλλάρη,/τζαι με το γρουσόν αππάριν,/πιάσε τσάππαν τζαι ξινάριν,/γιάννε του μωρού τ’ αμμάτιν,/τζιαν εν βώλος λύσε τον,/τζιαν εν πέτρα έβκαρτην.

Στον Άγιο Γεώργιο τον Κοντό πήγαιναν οι γονείς τα παιδιά τους, όταν αυτά αργούσαν να περπατήσουν. Παλιά, στον προαύλιο χώρο της Μονής υπήρχε πέτρα με δύο εκτυπώματα πάνω της. Ακολουθώντας οι γονείς τη λαϊκή παράδοση, αφαιρούσαν το δεξί παπούστι και έβαζαν το παιδί τους να σταθεί στα δύο εκτυπώματα με τη βεβαιότητα ότι με τη βοήθεια του Αγίου θα περπατήσει. Το δεξί παπούστι έμενε στην εκκλησία. Γι΄αυτό και πριν από αρκετά χρόνια, έβλεπε κανείς κοντά στην πέτρα, πλήθος από παιδικά παπούστια. Δυστυχώς η πέτρα μετακινήθηκε από τη θέση της. Ένα κομμάτι της, βρίσκεται πεταμένο έξω από την είσοδο του παρακείμενου κοιμητηρίου.

Μια άλλη παράδοση αναφέρει, ότι ο Άγιος βοηθούσε τις νεαρές κοπέλες να βρουν τον κατάλληλο σύζυγο. Αυτό που οι κοπέλες έπρεπε να κάνουν, ήταν, στον Σαββατιάτικο εσπερινό να τον παρακαλέσουν χαμηλόφωνα με την φράση: Όπως εμείς κτυπούμεν την πόρταν σου έτσι τζαι συ να κάμης ο γαμπρός να κτυπά την πόρταν μας.

Ένα δίστιχο που λεγόταν ευρέως στα παλιά χρόνια και δείχνει ακριβώς αυτή τη λαϊκή πίστη για τον Άγιο, ήταν το εξής: Στον Άιν Γιώρκην τον Κοντόν εν ν’ άψω τα τζερκά μου,/πέρκιμον καμ’ η χάρη του τζαι φέρει σε κοντά μου.

Πηγές: 1. Χαράλαμπος Πατσίδης, Μικρή συμβολή στην ιστορία της Ιεράς Μονής του Αγίου Γεωργίου του Κοντού Λάρνακος, σσ.19, 56, Λάρνακα 1980 2. Αθανάσιος Σακελλαρίου, Τα Κυπριακά, τόμ., Β’, σ.204, Αθήνα 1891 3. Νεοκλής Γ. Κυριαζής, Κυπριακά Χρονικά, Δημώδης κυπριακή ιατρική, σσ.15-17, Λάρνακα 1926.

Advertisements
This entry was posted in Εκκλησίες της Λάρνακας, Λαϊκές παραδόσεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s