[111] Το «Διτζίμιν», ένα παλιό πασχαλινό έθιμο

Ο Γιώργος Κοκοτής από τους Τρούλλους. Νικητής στο Διτζίμιν του χωριού του από το 1910 έως το 1920

Του Σωκράτη Αντωνιάδη

Το Διτζίμιν είναι μια πέτρα μεγάλων διαστάσεων, μεγέθους αντρικής αγκαλιάς και ικανού βάρους, την οποία οι χειροδύναμοι του χωριού – τα παλληκάρκα – καλούνταν να σηκώσουν. Το έθιμο παιζόταν στις αυλές των εκκλησιών των χωριών. Το παιχνίδι ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια, ο νικητής δε συνδεόταν από τον λαό με το μυθικό πρόσωπο του Διγενή Ακρίτα. Το παλληκάρι που σήκωνε το Διτζίμιν του Πάσχα, γινόταν αυτόματα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και του θαυμασμού των συγχωριανών του, ιδιαίτερα των νεαρών κοριτσιών της κοινότητας. Ένας μάλιστα λόγος συμμετοχής στο παιχνίδι ήταν κι’ αυτός: τα γλυκά γυναικεία βλέμματα ή η περηφάνια της παντρεμένης ή αρραβωνισμένης γυναίκας του νικητή.

Κάθε Πάσχα, πολλοί δοκίμαζαν να το σηκώσουν το Διτζίμιν. Οι περισσότεροι διαγωνιζόμενοι το σήκωναν απλώς από τη γη, κάτι που δεν ήταν αρκετό. Κάποιοι άλλοι το σήκωναν και το εκάθισκαν πάνω στα γόνατά τους. Ούτε αυτούς τους θεωρούσαν νικητές. Αυτοί όμως που το σήκωναν και το εσύρναν του ώμους τους, ήταν οι νικητές. Σύνηθως ένας το κατόρθωνε, το πολύ δυο.

Ένας που άφησε εποχή με το Διτζίμιν, ήταν ο Γιώργος Κοκοτής από τους Τρούλλους της επαρχίας Λάρνακας. Για μια δεκαετία από το 1910 έως το 1920, ήταν ο νικητής στο ωραίο αυτό πασχαλινό έθιμο. Ο Γιώργος Κοκοτής άλλως Βούρουνος, ήταν ο αρχηγός μιας μεγάλης οικογένειας των Τρούλλων που τους χαρακτήριζε η μεγάλη σωματική δύναμη, την οποία ουδέποτε χρησιμοποιούσαν άσκοπα ή για εντυπωσιασμό. Όταν όμως το χωριό τους χρειαζόταν για βαριές χειρωνακτικές εργασίες, οι Βούρουνοι ήταν πάντα πρόθυμοι να προσφέρουν τη βοήθειά τους. Συγγενής της «δυνατής» αυτής οικογένειας, είναι ο πρώην κοινοτάρχης της Βορόκληνης Σπύρος Ελενοδώρου, τον οποίο και ευχαριστώ για τις πληροφορίες που μου έδωσε.

Σήμερα το έθιμο αυτό του Πάσχα εξέλειπε, όπως και η γνήσια σωματική ρώμη. Στη σημερινή τριφυλή ζωή που διάγουμε, τέτοια έθιμα θεωρούνται ξεπερασμένα. Καλά είναι όμως να τα θυμόμαστε κάποτε όπως και τους προγόνους μας, οι οποίοι με τον τρόπο τους έδιναν νόημα και ζωή στην πασχαλιάτικη γιορτή.

Advertisements
This entry was posted in Λαϊκές παραδόσεις. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s