[143] Η Τραγωδία στο Μαρί: οι δύο πλευρές του φεγγαριού

Η οφειλόμενη τιμή στον Αρχηγό τους Ανδρέα Ιωαννίδη

Στη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού, στο σεληνόφως, θα ζουν οι ωραίες μορφές τους. Θα’ ναι η συντροφιά μας στα ήσυχα, φτωχά βράδια μας. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ενός άλλου κόσμου και ενός άλλου καιρού. Έκαναν πράξη, Ευαγγέλιο και Μακρυγιάννη. Νοηματοδότησαν ξανά τη μίζερη ζωή μας. Δύσκολα πράγματα σε καιρούς άκρατου ατομικισμού και «δημοκρατικού» εγωισμού. Νέα παιδιά και ώριμοι άνδρες ξεπέρασαν το φόβο της φωτιάς και του ατσαλιού. Δύσκολα κατορθώματα. Δεν τα βάζει κανένας έτσι εύκολα με το θάνατο. Αυτοί τα’ βαλαν. Περίεργα πράγματα, αλλόκοτα. Σε καιρούς δειλίας και αμοραλισμού υπάρχουν άνθρωποι που έβαλαν πάνω από το «εγώ» το «εμείς». Και ξαφνικά, μια λάμψη έλουσε τις παραδομένες ψυχές μας. Ανέλαβαν πράγματα που άλλοι έπρεπε να είχαν αναλάβει. Και όμως, μέχρι την τελευταία στιγμή παρέμειναν εκεί, άρχοντες της ευθύνης και της παλληκαριάς. Ακατόρθωτο για τους περισσότερους από εμάς. Οι άνθρωποι αυτοί με τη θυσία τους, μας έδωσαν πίσω το χαμένο μας πρόσωπο. Γι’ αυτό και θα τους ευχαριστούμε αιώνια την ώρα του σεληνόφωτος. Σ’ αυτούς ταιριάζει το ποιήμα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Θερμοπύλες«.

Θερμοπύλες

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των

ώρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες

Ποτέ από το χρέος μη κινούντες.

δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,

αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία

γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν

είναι πτωχοί, παλ’ εις μικρόν γενναίοι,

πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε

πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,

πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

 

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει

όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)

πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,

κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού θα ζουν αθέατοι, όλοι αυτοί που αστόχησαν. Άνθρωποι που «ποτέ δεν έβλαψαν την πατρίδα». Έτσι έλεγαν. Μέχρι την 11η Ιουλίου 2011 που όλα έγιναν στάχτη και τα κάλυψε η ομίχλη και έγινε ο υπερφίαλος διεθνισμός καρικατούρα μπροστά στα διαμελισμένα σώματα των ηρώων, ένας απέραντος νάνος στο άπειρο της αλήθειας και της αυτοθυσίας. Βιώνουμε τη μονομανία και την μονοτονία μιας «προοδευτικής» κοσμοθεωρίας και την ανάδυση του πιο στεγνού και συμφεροντολογικού συντηρητικού κρατισμού, που δεν έχει τη δύναμη μιας έστω ταπεινής συγγνώμης την ώρα που ο λαός την αναμένει σαν βάλσαμο. Και πως να την έχει! Η δύναμη της συγγνώμης προϋποθέτει να έχεις μέσα σου Σταυρό. Γαντζωμένοι σε ξεπερασμένες ιδιοληψίες στην άσκηση της εξουσίας, πορεύονται ανέμελοι, με τα κεφάλια σιγά-σιγά να επανέρχονται μετά το πρώτο σοκ, στη γνωστή αγέρωχη και ευθυτενή θέση τους. Δικαίωμα τους να παραμένουν στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού. Όμως ο λαός γνωρίζει πως φτάσαμε στην τραγωδία. Και αντί κάθαρσης, το απόλυτο τίποτε, το αυτονόητο που δεν ειπώθηκε. Έτσι, ανεξάρτητα από πορίσματα επιτροπών, παραιτήσεις ή κατανομές ευθυνών, γι’ αυτούς, ταιρίαζει απόλυτα το ποιήμα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Η Πόλις». Η πόλις θα σε ακολουθεί. Η «πόλις» της 11ης Ιουλίου 2011. Γιατί η «πόλις», είναι πλέον ο εφιάλτης, η δεύτερη εθνική τραγωδία μετά τα εγκλήματα του 1974. Η συλλογική συνείδηση μίλησε. Η μνήμη σφράγισε. Και οι Ερινύες, θα περιμένουν πια στη γωνία.

Η Πόλις

Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή

κ΄ειν η καρδιά μου – σαν νεκρός – θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

 

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τις ίδιες θα γερνάς

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού – μη ελπίζεις –

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γην την χάλασες.

 

Advertisements
This entry was posted in Εθνικές Τραγωδίες. Bookmark the permalink.

2 Responses to [143] Η Τραγωδία στο Μαρί: οι δύο πλευρές του φεγγαριού

  1. Ο/Η ιωάννου χριστίνα λέει:

    το πιο πάνω άρθρο είναι αδιαμφισβήτητα ό,τι πιο αξιοπρεπές γράφτηκε τις τελευταίες μέρες για το τραγικό συμβάν. Συγχαρητήρια.

    • Ο/Η saminet λέει:

      Αγαπητή Χριστίνα, διορθώνω το λεκτικό της απάντησής μου τώρα που ξέρω ποιά μου στέλλει τα καλά της λόγια. Ευχαριστώ λοιπόν Χριστίνα μου για το ευγενικό σου σχόλιο. Το άρθρο είναι ένα ελάχιστο μνημόσυνο για τους ανθρώπους αυτούς που τόσο άδικα έχασαν τη ζωή τους. Είναι παράλληλα και θυμός για τους στεγνούς αυτούς κυβερνώντες, που δεν αξιώθηκαν να εκφέρουν μια συγγνώμη. Πολύ φοβάμαι ότι τα χειρότερα έπονται. Σε ευχαριστώ, καλή δύναμη μαζί με τον καλό σου σύζυγο και το μωράκι σας. Σωκράτης Αντωνιάδης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s