[215] Οικογενειακή επίσκεψη στον Δημοτικό κήπο της Λάρνακας

Οι πιο κάτω φωτογραφίες είναι από το οικογενειακό άλπουμ του αγαπητού φίλου Αντώνη Βράχα. Υπολογίζεται να έχουν ληφθεί γύρω στο 1957 ή 58 από επίσκεψη της οικογένειας με φίλους στον Δημοτικό Κήπο. Η οικογένεια μαζί με τα παιδιά της, Αντώνη και Γιώργο, πόζαρε μπροστά από το συντριβάνι που βρισκόταν ακριβώς στο κέντρο του κήπου κάπου εκεί μπροστά από τη σημερινή είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου. Το συντριβάνι αυτό υπήρχε μέχρι τις αρχές του ’90. Στη δεύτερη και τρίτη φωτογραφία πίσω από το συντριβάνι φαίνεται το γνωστό στους παλιούς Λαρνακείς κέντρο του «Ηράκλη», στο οποίο εκτός από εστιατόριο γίνονταν γάμοι, χοροεσπερίδες, εκθέσεις, καρναβαλίστικοι χοροί κλ.π. Στη θέση του κέντρου κτίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’90 το χειμερινό Δημοτικό Θέατρο της πόλης [ξεκίνησε να χτίζεται το 1993 και τέλειωσε το 1995].

Στην τελευταία φωτογραφία δύο φίλοι της οικογένειας ποζάρουν μπροστά από το κλουβί με τις αρκούδες που διακρίνονται δεξιά.

Ο Δημοτικός κήπος είναι έργο του Δημάρχου Ευάγγελου Χατζηϊωάννου [1870-1944], την περίοδο 1914-1917. Τότε ο Δήμος ενοικίασε από την Κυβέρνηση ένα μικρό δεντρόφυτο τριγωνικό χώρο ως Δημοτικό πάρκο. Επειδή ο χώρος δεν ήταν αρκετός, ο Λουκής Ζ. Πιερίδης [1865-1933], δώρισε μεγάλο κομμάτι γης με αποτέλεσμα ο κήπος να πάρει τη σημερινή του έκταση. Προς τιμήν του δωρητή ο δρόμος που ενώνει τη Λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου μέχρι τον κυκλοφοριακό κόμβο απ’ όπου ξεκινά η Λεωφόρος Αρτέμιδος ονομάστηκε «οδός Λουκή Ζ. Πιερίδη».

Αναφέρουμε για την ιστορία ότι ο πρώτος υποτυπώδης Δημοτικός κήπος βρισκόταν στην Πλατεία Ερμού. Ήταν ένας μικρός χώρος όπου είχαν φυτευτεί φοινικές. Για το λόγο αυτό οι παλαιότεροι Λαρνακείς αποκαλούσαν την περιοχή «παλιές φοινικούδες», σε αντιδιαστολή με τις φοινικές του παραλιακού μετώπου όταν αυτές φυτεύτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’20.

  

Advertisements
This entry was posted in Δήμος Λάρνακας, Προσωπικές ιστορίες. Bookmark the permalink.

2 Responses to [215] Οικογενειακή επίσκεψη στον Δημοτικό κήπο της Λάρνακας

  1. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Αμάν….

    είμαι τώρα 38 χρονών….

    θυμάμαι από μικρό παιδί όταν οι γονείς μου με έπαιρναν (τέλη δεκαετίας 70 αρχές 80 , πρέπει να ήταν) στο κήπο και έβλεπα την αρκούδα και τις μαϊμούδες (αν θυμάμαι ήταν ‘ κοτσιηνόκολοι’ ,) στο δίπλα κλουβί…. θυμάμαι μέχρι τώρα την χαρακτηριστική εκείνη μυρωδιά (‘τσίκνα’ ) από τα κλουβιά των ζώων….

    αναπολώντας τις παλιές εκείνες εικόνες, αισθάνομαι μία δόση λύπης…

    λύπη όχι για το παρελθόν και το πέρασμα του χρόνου, αλλά λύπη για τα ζώα ……

    Γιώργος

    • Ο/Η saminet λέει:

      Όλα όσα λες είναι σωστά. Εγώ σαν πιο μεγάλος σου έζησα εποχές δύσκολες αλλά ανθρώπινες (55-59, ανεξαρτησια, 74 κλπ). Λύπη για πολλά που ζήσαμε και δεν σβήνουν με τίποτε. Ανάμεσα σε αυτά και ο ζωλογικός κήπος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s