[243] Ένα «πολιτικό» ευτράπελο του Πουρίνου

Ο αξέχαστος Πουρίνος

Ο Χριστάκης Κτωρίδης, άλλως Πουρίνος υπήρξε ο πιο διάσημος εύθυμος τύπος της Λάρνακας όλων των εποχών. Άνθρωπος έξω καρδιά, ευφυής και ετοιμόλογος, άκακος ως χαρακτήρας ήταν πάντα ο επικεφαλής της παρέας στα νυχτερινά γλέντια αλλά και ο περιζήτητος φίλος στην καθημερινότητα της πόλης. Απ’ όπου περνούσε ήθελαν να τον κρατήσουν κοντά τους  προσδοκώντας μια εύθυμη ιστορία απ΄τα μελίρρυτα χείλη του. Ήταν απόφοιτος της Αμερικάνικης Ακαδημίας, μιλούσε την αγγλική και γνώριζε μεγάλος μέρος από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Εργαζόταν σε μεγαλό εμπορικό οίκο αλλά έκανε και δουλειές μόνος του ως παραγγελειοδόχος. Ήταν για πολλά χρόνια μέχρι το θάνατό του αρχές του ’70, σημείο αναφοράς της χαρούμενης πλευράς στη ζωή των συμπολιτών του. Όταν γνώριζες τον Πουρίνο δεν μπορούσες να μη τον συμπαθήσεις. Αρεσκόταν να συστήνεται ως… «πυτιρέμπορος», αφού κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είχε κατάστημα ζωωτροφών.

Άφησε πίσω του ένα μεγάλο αριθμό ωραίων ιστοριών που έχουν όλες τη σφραγίδα ενός καταιγιστικού λεπτού χιούμορ που μόνο η ευστροφία του Πουρίνου μπορούσε να γεννήσει. Γι αυτό και ο ίδιος αποτελεί κατά τη γνώμη μου μέρος της προφορικής παράδοσης της πόλης του Ζήνωνα.

Μια τέτοια ιστορία εκτυλίχθηκε στις δημοτικές εκλογές του 1953. Αντίπαλα στρατόπεδα η δεξιά με υποψήφιο το γιατρό Ιάκωβο Φαίδωνος και η αριστερά με υποψήφιο το γενικό γραμματέα της ΠΕΟ Γιώργο Χριστοδουλίδη. Τα προγνωστικά έδιναν τη νίκη στον υποψήφιο της αριστεράς.

Τη μέρα των εκλογών φαινόταν από την προσέλευση του κόσμου που τότε ήταν πολύ λιγότερος, ότι πράγματι θα κέρδιζε ο Χριστοδουλίδης. Λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες το επιτελείο του γιατρού Φαίδωνος έκανε μια ύστατη προσπάθεια να ειδοποιηθούν κάποιοι αδιάφοροι οπαδοί για να πάνε να ψηφίσουν. Στον Πουρίνο ανέθεσαν να πάει να βρεί τον λόγιο Λαρνακέα Παύλο Βαλδασερίδη για να τον πείσει να ψηφίσει γιατί «κερδίζουν οι κομμουνιστές».

Πήγε λοιπόν ο Πουρίνος στο αρχοντικό του Βαλδασερίδη, το οποίο βρισκοταν στη γωνία λεωφ. Αθηνών και Φίλιου Ζαννέτου, κτύπησε την πόρτα για να του ανοίξει η οικιακή βοηθός, μια νεαρή κοπελλίτσα, η οποία τον οδήγησε στη μεγάλη σάλα του αρχοντικού. Σε μια γωνιά του σχεδόν σκοτεινού σαλονιού καθόταν σε μια βαθειά πολυθρόνα ο λόγιος, σιωπηλός και απόμακρος. Δεν είχε καταλάβει ή δεν είχε δώσει καμιά σημασία στην παρουσία του Πουρίνου τον οποίο βέβαια γνώριζε πολύ καλά.

Ανάμεσα στη νεαρή υπηρέτρια και τον Πουρίνο αναπτύχθηκε ο εξής διάλογος:

– Παρακαλώ, θα ήθελα να μιλήσω με τον κ. Παύλο.

– Αυτή τη στιγμή ο κύριος δεν είναι μέσα, απουσιάζει.

– Μα πως απουσιάζει αφού είναι εκεί και κάθεται!

– Το σώμα του είναι εκεί. Το πνεύμα του λείπει.

– Και που βρίσκεται τώρα;

– Στο Θιβέτ. Συνομιλεί με τον Δαλάι Δάμα.

– Ξέρετε πότε θα επιστρέψει;

– Δεν μου είπε.

– Σας παρακαλώ δεσποινίς, πείτε στον κ. Παύλο, όταν θα επιστρέψει από το Θιβέτ να πεταχτεί μια στιγμή να ψηφίσει και αν θέλει μετά  ξαναφεύγει!

Και αφού ευχαρίστησε την νεαρή κοπέλλα, αποχώρησε!

Advertisements
This entry was posted in Κοινωνική ζωή. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s