[318] Οι διαχρονικοί εξωραϊσμοί στην παραλία των Φοινικούδων

Στο πέρασμα του χρόνου το παραλιακό μέτωπο των Φοινικούδων της Σκάλας άλλαξε πολλές φορές πρόσωπο. Οι σημαντικότεροι εξωραϊσμοί ήταν τέσσερις: του 1922, του 1934, μεταπολεμικά και η τελευταία ανάπλαση με το σχέδιο του μακαριστού Άγγελου Δημητρίου.

Φύτευμα φοινικιών, πεζόδρομος, πρόσβάση προς αποβάθρα, το "τοιχούδιν".

Φύτευμα φοινικιών, πεζόδρομος, πρόσβάση προς αποβάθρα.

Το πρώτο έργο εξωραϊσμού του παραλιακού μετώπου ξεκίνησε και τέλειωσε επί των δύο συνεχόμενων θητειών του δημάρχου Φίλιου Ζαννέτου (1917-1920/1920-22). Περιλάμβανε διαπλάτυνση της παραλιακής οδού, πεζόδρομο που οδηγούσε μέ σκαλιά στη μεγάλη αποβάθρα, υποτυπώδη κυματοθραύστη (το λεγόμενο τότε «τοιχούδιν») και φύτευμα των πρώτων φοινικιών. Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η φυτική αυτή διακόσμηση -οι Φοινικούδες- θα αποτελούσε το σήμα κατατεθέν της πόλης του Ζήνωνα. Η διαπλάτυνση του δρόμου και ο πεζόδρομος περιλάμβανε ένα κομμάτι του παραλιακού μετώπου που ξεκινούσε από την αποβάθρα μέχρι το αρχοντικό της Ευανθίας Πιερίδη. Το συνολικό κόστος του έργου στοίχισε πάνω από 1.000 λίρες και έγινε με δανεισμό. Η ιδέα φύτευσης των φοινικιών ήταν του πολυταξιδεμένου δημάρχου της Λάρνακας Φίλιου Ζαννέτου, ο οποίος θέλησε να μεταφέρει στη Λάρνακα το μοντέλο του παραλιακού μετώπου της Νίκαιας στην Κυανή Ακτή. Το 1923 τα έργα ολοκληρώθηκαν με τον ηλεκτροφωτισμό (λαμπτήρες σε ξύλινους πασσάλους) επί δημαρχίας Δημητρού Ν. Δημητρίου Μάτσα.

Λίγο μετά με το μεγάλωμα των φοινικιών και το "τοιχούδιν"

Λίγο μετά με το μεγάλωμα των φοινικιών και το «τοιχούδιν»

Έναν ενδιαφέρον στοιχείο ήταν τα ενοίκια που πλήρωναν τα κέντρα και τα καφενεία στον Δήμο Λάρνακας. Κυμαίνονταν από τρεις λίρες έως δέκα σελίνια τον χρόνο ανάλογα με τη θέση των υποστατικών. Από το 1923 που η παραλία ηλεκτροφωτίστηκε, Δήμος και ενοικιαστές συμφώνησαν στην αύξηση των ενοικίων. Η ταρίφα ενοικίασης καθορίστηκε στα «δέκα σελίνια καθ’ έκαστον μέτρον μετώπου». (Κρίτων Γεωργιάδης, Λάρνακα 2000-το τέλος ενός αιώνα, σς.405-408.

Δεκαετία του 1930. Ο εξωραϊσμός του Γ. Αραδιππιώτη.

Δεκαετία του 1930. Ο εξωραϊσμός του Γ. Αραδιππιώτη. Δεξαμενές και ανθώνες

Ένας δεύτερος εξωραϊσμός του παραλιακού μετώπου έγινε επί δημαρχίας Γεωργίου Αραδιππιώτη την δεκαετία του ’30 με την κατασκευή μικρών δεξαμενών, ανθώνων και υπαίθριων υποστέγων.
Μεταπολεμικά και με δήμαρχο τον Λύσο Σανταμά έγιναν δύο σημαντικές αλλαγές. Πρώτον, ο φωτισμός των υπαίθριων κέντρων έγινε με υπόγεια καλωδίωση. Για τον σκοπό αυτό κατασκευάστηκαν δύο σειρές από τσιμεντένιους πασσάλους που είχαν στην κορυφή τους ένα στρογγυλό παχύ δίσκο. Σε κάθε έναν από τους δίσκους τοποθετούσαν τρεις λαμπτήρες (οι πάσσαλοι αυτοί έμοιαζαν με μανιτάρια και έμειναν στην ιστορία «τα μανιτάρκα του Σανταμά»).

"Τα μανιτάρκα του Σανταμά"

«Τα μανιτάρκα του Σανταμά»

Δεύτερον, τα ανώμαλα και χωμάτινα δάπεδα των κέντρων πλακοστρώθηκαν. Μέχρι τότε τα μεν χωμάτινα δάπεδα ραντίζονταν με κουβάδες ή λάστιχα (οι δρόμοι ραντίζονταν από βυτιοφόρα του Δήμου), ενώ τα τραπεζάκια των κέντρων λόγω του ανωμάλου εδάφους ήταν τρίποδα.

Φωτογραφίες: Ιστορικό Αρχείο Δήμου Λάρνακας.

Advertisements
This entry was posted in Παραλιακό Μέτωπο. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s