[384] «Το κάστρο του Κλούνη» στην περιοχή Μακένζυ

IMG_5866

Ήταν το σπίτι της Αλίκης και του Robert Chattan Ross-Clunis, ο οποίος υπηρέτησε ως αστυνομικός διοικητής Λάρνακας την περίοδο 1940-42 και 1943-45. Η γυναίκα του, Αλίκη Τσέπη, από τη Λάρνακα ήταν κόρη του φαρμακοποιού Νικόλαου Τσέπη. O Άγγλος αστυνομικός διοικητής αγάπησε τον τόπο και στις αρχές της δεκαετίας του ’50 το ζεύγος αγόρασε έκταση παραλιακής γης, όπου το 1959 έκτισε το σπίτι του. Επειδή το σπίτι μοιάζει με κάστρο πήρε από νωρίς την προσωνυμία «Το κάστρο του Κλούνη». Ο συμπολίτης μας Nicolas Clunis είναι γιος της Αλίκης και του Robert Ross-Clunis.

Το σπίτι αυτό θα διαμορφωθεί και θα αποτελέσει μέρος μεγάλης ξενοδοχειακής μονάδας στην περιοχή Μακένζυ.

Advertisements
Posted in Προσωπικές ιστορίες, Πολεοδομικά | Σχολιάστε

[383] Η αγγλικανική εκκλησία της Αγίας Ελένης στη Λάρνακα. Τότε και τώρα

IMG_0001

Το τότε.

IMG_0004

… και το τώρα.

Στη θέση της σημερινής πολυκατοικίας St. Helena που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Παγκύπριο Λύκειο Λάρνακας, στην κεντρική λεωφόρο Γρηγόρη Αυξεντίου, βρισκόταν η αγγλικανική εκκλησία της Αγίας Ελένης.

Κτίστηκε το 1907 πάνω σε σχέδια του άγγλου αρχιτέκτονα George E. Jeffery, ο οποίος έγραψε το μνημειώδες έργο, A Description of the Historic Monuments of Cyprus-1918, που αποτελεί μια συστηματική μελέτη και αποτύπωση των μνημείων της Κύπρου. Η εκκλησία της Αγίας Ελένης ήταν ένας συγκερασμός βυζαντινών και γοτθικών στοιχείων, με κύριο χαρακτηριστικό τον βυζαντινό τρούλο. Τούτο οφειλόταν στη βαθιά γνώση και αγάπη που έτρεφε George E. Jeffery στον βυζαντινό και μεσαιωνικό πολιτισμό της Κύπρου.

Το τριγωνικό οικόπεδο εντός του οποίου βρισκόταν η εκκλησία ήταν περιουσία των Αγγλικανών της Κύπρου.

Όταν λήφθηκε η απόφαση για κατεδάφιση, είχε γίνει προσπάθεια ματαίωσή της, με συλλογή υπογραφών και με αποστολή υπομνημάτων τόσο στους Αγγλικανούς όσο και στη Μητρόπολη Κιτίου, η οποία είχε τον τελικό λόγο χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα.

Έτσι η κατεδάφιση έγινε το Νοέμβριο του 1978. Η παλαιά ωραία εκκλησία της Αγίας Ελένης, αντικαταστάθηκε από μια απρόσωπη αίθουσα που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του ισόγειου της πολυκατοικίας που κτίστηκε στη θέση της.

Ένα ακόμα ατόπημα δίπλα στα τόσα που συντελέστηκαν ελαφρά τη καρδία και λόγω βαθιάς άγνοιας.

Φωτογραφίες από την κατεδάφιση της εκκλησίας στην Κατηγορία: εκκλησίες της Λάρνακας, Θέμα Νο: 179.

Posted in Εκκλησίες της Λάρνακας, Πολεοδομικά | Σχολιάστε

[382] Απαθανάτιση «Ττουραπή» στη Δροσιά Λάρνακας

Όπως συμβαίνει συχνά σε οικογενειακές φωτογραφίσεις έτσι και δω σε φωτογραφία της οικογένειας Ιωάννη Ποταμίτη του 1967, απαθανατίστηκαν στο φωτογραφικό φόντο τα ερείπια της τζαμής «Ττουραπή».

IMG_0001Το «Ττουραπή», βρισκόταν – κατευθυνόμενοι προς τον Άγιο Γεώργιο τον Κοντό – στη δεξιά πλευρά της Λεωφόρου Γρίβα Διγενή, εκεί που είναι σήμερα το Γυμνασίο της Δροσιάς και ο σταθμός βενζίνης «Πετρολίνα». Ονομάστηκε έτσι από τον τάφο και την εκκλησία που υπήρχε εκεί του Αγίου Θεράποντα, που διετέλεσε Επίσκοπος Κιτίου περί το τέλος του 6ου αιώνα μ.Χ.

Στη θέση αυτή κτίστηκε επί Τουρκοκρατίας το μικρό τζαμί Ττουραπή, ονομασία, που προήλθε από το όνομα του αγίου στα Αραβικά [Turabo=Θεράπων]. Επί αιώνες, ο ιερός αυτός χώρος, ήταν για τους Χριστιανούς ο τάφος του «αϊ Χαράπου», ενώ για τους Μουσουλμάνους ο τάφος κάποιου τούρκου Δερβίση. Σε αρκετές πηγές ο Άγιος Θεράπων είναι γνωστός και ως Άγιος Άραβας [Saint Arab].

Το σπίτι του χότζα ήταν εκεί που βρίσκεται ο σταθμός βενζίνης, ενώ δίπλα βρισκόταν το τ/κ σχολείο. Ολόκληρος ο χώρος ήταν δενδροφυτευμένος με κυπαρίσσια και ελιές. Οι Τουρκοκύπριοι απ’ όλη την Κύπρο, έρχονταν όταν είχαν ραμαζάνι. Ήταν το σπουδαιότερο προσκύνημα για τους Οθωμανούς, μετά το τέμενος της Ουμ Χαράμ στον Τεκκέ. Ο άγιος έχαιρε σεβασμού όχι μόνο από τους Χριστιανονούς αλλά και από τους Μουσουλμάνους. Σύμφωνα με τον Νεοκλή Γ. Κυριαζή: Κάτωθεν της τζαμής υπάρχουσιν δύο υπόγειαι αίθουσαι, συγκοινωνούσαι διά μικρού ανοίγματος, αι οποίαι φέρουσιν δύο κλίμακας, η μία εκ της τζαμής διά τους άνδρας και η άλλη εκ των κατοικιών διά τας γυναίκας.

Στο τέλος της δεκαετίας του ’70 τα πλινθόκτιστα κτήρια [φωτογραφία], έδωσαν τη θέση τους στο πρατήριο της Πετρολίνας, ενώ ο υπόγειος τάφος εγκαταλείφθηκε στη φθορά του χρόνου και των υγρών πετρελαιοειδών τα οποία προκάλεσαν ζημιές στο μνημείο.

Το Τμήμα Αρχαιοτήτων έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια τη συντήρηση του υπόγειου διπλού τάφου του αγίου, που βρίσκεται -όπως προείπαμε- πίσω από τον σταθμό βενζίνης.

Φωτογραφία: κατά παραχώρηση Βιολάντας Ποταμίτου Τουμαζή.

 

Posted in Εκκλησίες της Λάρνακας, Οθωμανικά τεμένη | Σχολιάστε

[381] Η οδός Ηφαίστου στο παζάρι της Σκάλας

Στη στενή δίοδος που ένωνε παλιά την οδό Λέοντος Σοφού με τη δημοτική αγορά, ο Δήμος, εδώ και χρόνια έδωσε το όνομα του θεού της φωτιάς, του  Ηφαίστου.

IMG_5799Ο λόγος της συγκεκριμένης ονομασίας, ήταν γιατί στην περιοχή αυτή (Λέοντος Σοφού και σε γειτονικούς δρόμους) είχαν τα σιδηρουργεία τους πολλοί κωμοδρόμοι, οι τέχνιτες που έπλαθαν το σίδερο και έφτιαχναν διάφορα αντικείμενα οικιακής, γεωργικής και επαγγελματικής χρήσης, χρησιμοποιώντας τις ιδιότητες της φωτιάς.

Παλιά σιδηρουργεία ήταν του Σωτήρη Μεσαρίτη, του Συμεού Σεμεού, του Κυριάκου Φυσούκα, του Σταυρή, του Σοφοκλή, του Σάββα Χατζησάββα, των αδελφών Θεόδωρου και Δημήτρη (Μήτρου) Έλληνα, αρκετών Τουρκοκυπρίων και πολλών άλλων.

Το μόνο που επιβίωσε είναι αυτό του Τάκη Μεσαρίτη, χωρίς όμως να χρησιμοποιείται πια η παλιά τεχνική της κωμοδρομικής.

Posted in Δρόμοι και Πλατείες | Σχολιάστε

[380] Η εκκλησία του Αϊ Γιάννη Λάρνακας

Η σημερινή εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στην ομώνυμη ενορία της Λάρνακας, κτίστηκε  το 1715, όταν ανακαινίστηκε εκ βάθρων επί Μητροπολίτη Κιτίου Σιλβέστρου παλαιότερος ναός. Δεν γνωρίζουμε πότε πρωτοκτίστηκε. Ίσως την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Το 1853 ανακαινίστηκε.

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η εκκλησία του Αϊ Γιάννη ήταν ο καθεδρικός ναός της Μητροπόλεως Κιτίου. Το κτήριο της μητροπόλεως στεγαζόταν σε αρχοντικό, πολύ κοντά στην εκκλησία. Από το αρχοντικό αυτό σώζεται μόνο μια καμάρα στον κήπο του σημερινού σπιτιού.

hagiosioannisbessant

Αϊ Γιάννης: Σχέδιο με πενάκι του Idwal Brian Bessant (δεκαετία ’80).

Επειδή βρισκόταν κοντά στο κονάκι του Τούρκου διοικητή και στις φυλακές, ο Μητροπολίτης Κιτίου Μακάριος Α΄(1737-1776), αγόρασε τουρκικές περιουσίες στην ενορία της Σωτήρας και έκτισε, μεταξύ 1756-1760, νέο μητροπολιτικό μέγαρο, ενώ παράλληλα καθιέρωσε την εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, ως νέο μητροπολιτικό ναό.

Το κτήριο της Μητρόπολης Κιτίου του 18ου αιώνα, κατεδαφίστηκε το 1960. Στη θέση του κτίστηκε το σημερινό μητροπολιτικό μέγαρο.

Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου είναι θολωτή και μονόχωρη. Τις τρεις πλευρές του ναού (βόρεια, νότια και δυτική) διατρέχει στοά, ενώ στη βόρεια και δυτική πλευρά είναι κτισμένα κελιά και Συνοδικό. Στον νάρθηκα, στη δυτική πλευρά, υπάρχει μαρμάρινος άμβωνα, έργο του 1842. Το καμπαναριό του ναού, ψηλό και με πολλά σκαλίσματα, είναι από τα ωραιότερα στην Κύπρο.

Ο ναός έχει επίσης ωραίο ξυλόγλυπτο εικονοστάσι του 18ου αιώνα, και πολλές εικόνες από την περίοδο του μεσαίωνα και της τουρκοκρατίας, μεταξύ των οποίων και του Κρητικού Εμμανουήλ Τζανφουρνάρη, οι οποίες χρονολογούνται στην αρχή της  τουρκοκρατίας. Έχει, ακόμη, ωραίο ξύλινο γυναικωνίτη.

Ο ναός αυτός έζησε παλαιότερες ημέρες δόξης και είχε, όπως και ο Άγιος Λάζαρος, πολυπληθές ιερατικό προσωπικό (πρωτοσύγγελλο, σύγκελλο, εφημερίους, σκευοφύλακα, διάκονο).

 

Posted in Εκκλησίες της Λάρνακας | Σχολιάστε

[379] Το θαύμα του «λεπιδοφόρου» αγίου

Η πιο κάτω ιστορία περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Σωκράτη Τ. Αντωνιάδη «Η Λάρνακα του Πουρίνου» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βιβλιοεκδοτική στη Λάρνακα. Έχει τον τίτλο: Το θαύμα του «λεπιδοφόρου» αγίου.

image (3)

Σε γιορτή των αποφοίτων της Αμερικανικής Ακαδημίας Λάρνακος. Αποφοίτησε το 1922 (φωτ: Μαρίλια Τζιαπούρα Γαβριηλίδου).

Για ένα διάστημα αμέσως μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε ανθίσει στην Ελλάδα το φαινόμενο της μαύρης αγοράς. Έτσι και ο Πουρίνος επωφελούμενος από την κατάσταση, ταξίδευε κατά διαστήματα στον Πειραιά, μεταφέροντας τη φανερή και… απόκρυφη πραμάτεια του. Μια φορά είχε κρύψει με μαστοριά πίσω από ένα μεγάλο χάρτινο εικόνισμα του Αποστόλου Ανδρέα που βρισκόταν εντός ξύλινου πλαισίου, πολλά κουτιά λεπίδων ξυρίσματος. Ήθελε να τα περάσει λαθραία από το τελωνείο του Πειραιά.

Στο τελωνείο οι ταξιδιώτες κλήθηκαν από τους τελωνειακούς να τοποθετήσουν τις αποσκευές τους στους πάγκους για έλεγχο. Εναπόθεσε και ο Πουρίνος τις αποσκευές του, κράτησε όμως το εικόνισμα στα χέρια του. Μάλιστα, μερικοί επιβάτες περνώντας και βλέποντας το εικόνισμα, έβαζαν με ευλάβεια τον σταυρό τους.

Όταν ήρθε η σειρά του για έλεγχο, τον ρώτησε ο τελωνειακός: «Τι είναι αυτό που κρατάς, κύριε;»

«Είναι το θαυματουργό εικόνισμα του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα», απάντησε με χαμηλή αλλά σταθερή φωνή.

Ο τελωνειακός είχε προσέξει ότι το ένα μάτι του αγίου ήταν κάπως φθαρμένο. Μια από τις λεπίδες που έκρυψε ο Πουρίνος στο πίσω μέρος του εικονίσματος, είχε κατά κακή του τύχη τρυπήσει τη χάρτινη εικόνα στο σημείο του ματιού, έτσι που ο άγιος, φαινόταν… μονόφθαλμος. Ο τελωνειακός  φώναξε κάποιο συνάδελφό του και αφού του έδειξε το εικόνισμα, τον ρώτησε μεγαλόφωνα: «Αυτός ο άγιος είναι μονόφθαλμος. Ξέρεις να υπάρχει τέτοιος άγιος;»

Καταλαβαίνοντας ο Πουρίνος ότι τον πήραν χαμπάρι, επιστράτευσε όλη την πειθώ του και απευθυνόμενος με ψυχραιμία στον τελωνειακό υπάλληλο του είπε:

«Είναι ο Απόστολος Ανδρέας ο “λεπιδοφόρος”, το καύχημα της Κύπρου. Είναι μονόφθαλμος αλλά κάνει πολλά θαύματα. Στο νησί ψάλλουμε το “απολυτίκιο” του˙ έχει και “κοντάκιο”».

«Αλήθεια;» τον ρώτησε με δόση απορίας ο τελωνειακός. «Δεν μας τα λες και μας να τ’ ακούσουμε!»

Ο Πουρίνος, αυτοσχεδιάζοντας άρχισε να ψέλνει το “απολυτίκιο”: ‘Την πάσαν λεπίδα μου εις σε ανατίθημι Άγιε Απόστολε Ανδρέα λεπιδοφόρε και φύλαττε αυτήν υπό την ράχην σου εκ των παρόντων εχθρών και κινδύνων, ως ελεήμων φιλάνθρωπος, λεπιδόφιλος και Πουρινόφιλος’.

Ο τελωνειακός ζήτησε να του πει και το “κοντάκιο”. Ο Πουρίνος ξεκίνησε τον ψαλμό σε πλάγιο τέταρτο: ‘Η εξόρυξις του οφθαλμού σου η πίεσις των λεπίδων σου. Η ράχις σου αυτών η φύλαξις.  Πουριναίων το καύχημα, αξυρίστων Αθηναίων το αγλάιασμα και το κάλλος. Απόστολε Ανδρέα, μονόφθαλμε πρέσβευε του ελεηθήναι τας ψυχάς ημών και τας λεπίδας’.

Όταν τέλειωσε τις ψαλμωδίες, ο υπάλληλος, που φαίνεται πως τον συμπάθησε, τον κοίταξε στα μάτια και του είπε χαμηλόφωνα: «Κύπριε, πάρε γρήγορα τα πράγματά σου και πέρνα, γιατί η ποινή στην Ελλάδα είναι πολύ βαριά για τους μαυραγορίτες».

Μάζεψε τα πράγματά του απ’ τον πάγκο χωρίς χρονοτριβή και κρατώντας στην αγκαλιά του το εικόνισμα, βγήκε από το τελωνείο ευχαριστώντας τον άγιο: «Μεγάλη η χάρη σου, Απόστολέ μου Ανδρέα, “λεπιδιφόρε” και θαυματουργέ!».

Posted in Προσωπικές ιστορίες, Πολιτιστικά | Σχολιάστε

[378] Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Σωκράτη Τ. Αντωνιάδη «Η Λάρνακα του Πουρίνου»

IMG_5794Κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα το νέο βιβλίο του Σωκράτη Τ. Αντωνιάδη «Η Λάρνακα του Πουρίνου».

Ο Χριστάκης Κτωρίδης γνωστός στους παλιούς Λαρνακείς ως Πουρίνος, υπήρξε ένας ιδιαίτερα αγαπητός άνθρωπος μεταξύ των συμπολιτών του, όχι μόνο για την πηγαία καλοσύνη του αλλά και για το ξεχωριστό χιούμορ που διέθετε και την ευκολία με την οποία έπλαθε ιστορίες και ανέκδοτα που αφορούσαν τον ίδιο αλλά και πρόσωπα της κοινωνικής ζωής της Λάρνακας. Αυτοσαρκαζόταν και σχολίαζε τα κοινά με έναν ιδιαίτερο και ξεχωριστό τρόπο που προκαλούσε ευχαρίστηση στους ακροατές του. Οι ιστορίες του χαρακτηρίζονται από μια μοναδική φρεσκάδα και από μια κοινωνική σημειολογία χρήσιμη για την ιστορία της πόλης. Γι αυτό και αποτελούν μέρος της προφορικής της παράδοσης. Ο λόγος του ήταν καρυκευμένος με το γνησιότερο «αττικόν άλας». Ήταν ένας περιζήτητος θυμόσοφος, αποδεκτός από όλους τους κοινωνικούς κύκλους της πόλης. Για τον λόγο αυτό οι ιστορίες του συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε ώστε να διασωθούν από τη λήθη του χρόνου.

3.iparxei akoma zoi OK

Αριστερά ο Πουρίνος σε νεαρή ηλικία με τη μητέρα του Μαρία Κτωρίδη. Αδημοσίευτη (φωτ: Σωτήρης Κτωρίδης)

Ο Πουρίνος γεννήθηκε το 1901 στη Λάρνακα και πέθανε το 1971. Ήταν το τρίτο παιδί μιας μεσοαστικής οικογένειας της πόλης του Ζήνωνα. Ο πατέρας του ήταν έμπορος και η μητέρα του δασκάλα. Αποφοίτησε το 1922 από την Αμερικανική Ακαδημία. Ήταν από τους πιο εγκυκλοπαιδικούς ανθρώπους. Γνώριζε την ελληνική ιστορία, εκκλησιαστικούς ψαλμούς και τροπάρια και μιλούσε πολύ καλά την αγγλική γλώσσα. Επαγγελματικά ατύχησε, αλλά ποτέ δεν έχασε το κέφι του για τη ζωή.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το «παρατσούκλι» που τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή: Πουρίνος, από τη γαλλική λέξη pur, που σημαίνει καθαρός, ατόφιος, αυθεντικός. Παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, σημείο αναφοράς της ευχάριστης πλευράς στη ζωή των συμπολιτών του. Όταν γνώριζες τον Πουρίνο δεν μπορούσες να μη τον συμπαθήσεις.

1.poiitiki emfanisi sth leukosia foto μαρίλια τζιαπούρα ok

Ο Πουρίνος επί του βήματος αγορεύει (φωτ: Μαρίλια Τζιαπούρα Γαβριηλίδου).

Οι ιστορίες του βιβλίου (σελίδες 266) ταξινομήθηκαν χρονολογικά σε οκτώ επιμέρους κεφάλαια: της παιδικής ηλικίας, προπολεμικές, του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, της περιόδου 1945-1955, της περιόδου της ΕΟΚΑ, μετά την ανεξαρτησία. Προστέθηκε ένα κεφάλαιο με διάφορες αταξινόμητες ιστορίες και τέλος, ένα κεφάλαιο από λόγους, ύμνους και παραινέσεις που εκφωνήθηκαν από τον Πουρίνο. Μετά από κάθε ιστορία ακολουθούν πληροφορίες, κοινωνικού ή βιογραφικού περιεχομένου, ενώ δεν παραλείπεται να αναφερθούν οι πηγές των πληροφοριών. Οι πληροφορίες αφορούν πρόσωπα και καταστάσεις που έπαιξαν ρόλο σε διάφορες πτυχές της ιστορίας της Λάρνακας (πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, αθλητικές, πολιτιστικές, εκπαιδευτικές, ψυχαγωγικές κ.ά) και πληροφορίες για την τοπογραφία της πόλης (τοπωνύμια, εκκλησίες, γειτονιές, δρόμοι, σχολεία, αρχοντικά, λέσχες, παραλιακό μέτωπο) κ.ά. Το βιβλίο διανθίζεται με πλούσιο υλικό από φωτογραφίες και καρτ ποστάλ εποχής. Πολλές, δημοσιεύονται για πρώτη φορά.

4.koinon kiprion

Μήτρος Τσαγγαρίδης, Πουρίνος (με περούκα), Κυριάκος Μαυροκορδάτος, Γιώργος Δημητρίου κ.ά. Δεξιά ο πρώην δικαστής Σώτος Δημητρίου. Αδημοσίευτη (φωτ: Κυριάκος Τσαγγαρίδης).

Το βιβλίο συμπληρώνεται με Παράρτημα, στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα των μελών των διοικητικών συμβουλίων των ποδοσφαιρικών ομάδων της Λάρνακας από το 1924 έως το 1960 (όσα έγινε κατορθωτό να εντοπιστούν. Ο ίδιος ο Πουρίνος συμμετείχε σε συμβούλια της ΕΠΑ ) και με τον επικήδειό του, ένα ενδιαφέρον γλωσσικά κείμενο, που εκφώνησε ο Γιώργος Αραδιππιώτης, Δήμαρχος Λάρνακας (1932-1943). Τέλος, παρατίθεται ενδεικτική βιβλιογραφία, πηγές φωτογραφιών και καρτών και ευρετήριο κύριων ονομάτων.

Το βιβλίο τυπώθηκε από την εκδοτική εταιρεία Negresco. Την επιμέλεια του εξωφύλλου έκανε ο Παύλος Ιασονίδης. Η έκδοση έτυχε της ηθικής και οικονομικής υποστήριξης του Δήμου Λάρνακας και ιδιαίτερα του δημάρχου κ. Ανδρέα Λουρουτζιάτη.

Διατίθεται στα βιβλιοπωλεία της πόλης: ACADEMIC (24628401), ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ (24624367), ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ (24623229), ΒΙΒΛΙΟΚΟΣΜΟΣ (24665792), ΓΕΩΡΓΙΑΝΑ (24818422), ΕΣΤΙΑ (24654709), ΚΑΤΣΩΝΗ-ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ (24533470), ΤΟΦΑΡΙΔΗ (24654912).

Στη Λευκωσία στα βιβλιοπωλεία: ΕΛΛΑΣ (22679058), ΜΑΜ (22753536), ΣΟΛΩΝΕΙΟ (22666799), MOUFFLON (22665155), ΚΑΝΤΖΗΛΑΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (22377133).

Posted in Πολιτιστικά | Σχολιάστε